Η ΤΕΧΝΗ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ Σ΄ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
Η ζωή μας στην φιλόξενη αγκαλιά της μητέρας
Γαίας, είναι ένα διαρκές σχολείο, με πολλές τάξεις, τμήματα, παραρτήματα,
εντατικά, εξετάσεις, τομείς, φροντιστήρια, με βασική, μέση, ανώτερη και ανώτατη εκ-παίδευση, με κάθε
λογής μεταπτυχιακά.
Βέβαια η ζωή μας στη γη και ως διάρκεια είναι μια
στιγμή, στο μέγεθος του Κοσμικού Χρόνου,
και ως “ανάπτυξη” (τουλάχιστον μέχρι σήμερα) αντιπροσωπεύει το δημοτικό
σχολείο, στην επερχόμενη τεράστια πνευματική Κοσμική μας ανάπτυξη.
Επομένως εδώ, στο πεδίο της ύλης, της μαθητείας,
της άσκησης, της εκπαίδευσης, της εκ-γύμνασης, της σπουδής, της εξ-έλιξης και
μακάρι της αν-έλιξης, πορευόμαστε ασκούμενοι, μαθητεύοντας και εξ-ελίσσοντας
εαυτούς.
Η βασική μας εκ-παίδευση, ξεκινά πολύ πριν
περάσουμε στην ύλη, και η ουσιαστική μας συνεχίζεται πολύ μετά την αναχώρησή
μας απ αυτήν, στο αέναο ταξίδι της ψυχής.
Αλλά και στο πεδίο της ύλης, εκπαιδευόμαστε πολύ
πριν συναντήσουμε τον ορατό κόσμο.
Απ΄τη στιγμή που υπάρχει το κύτταρο φιλοξενούμενο
στους αδένες του πατέρα, λαμβάνει, καταγράφει, εκπαιδεύεται. Όταν περάσει στην
φιλόξενη αγκαλιά των σπλάχνων της μητέρας (βέβαια), αρχίζει η εδώ (της
διάστασής μας) πρωτογενής του μαθητεία.
Και η “παιδαγωγική” που πρέπει να ασκείται από
τον περιβάλλοντα χώρο, ιδιαίτερα απ τη μητέρα, πρέπει να είναι δομημένη με
ανώτερες ποιότητες και ουσίες, όπως του Καλού και του Φωτός.
Φυσικά δεν παραβλέπουμε τις μύριες όσες τάσεις,
γνώσεις, πληροφορίες και εγγραφές, που φέρει το γονιδίωμα, από το βάθος του
χρόνου, της τεράστιας πυραμίδας των προγόνων.
Είχα παρακολουθήσει πριν από περίπου 30 χρόνια
στο Μπονφέν της Γαλλίας, μία μοναδική πνευματική συνάντηση, στην οποία για
πρώτη φορά ενημερώθηκα γι αυτή την μαγική, πνευματική, συναισθηματική και
αισθητική “γαλβανοπλαστική” που επιτελείται από την μητέρα στο έμβρυο.
Ήταν για την τότε αντίληψή μου, επαναστατική
πληροφόρηση και θέση, και φυσικά εντυπωσιασμένος ακόλουθα, θέλησα να την
ερευνήσω.
Στις μέρες μας ακούγεται συχνά πλέον ότι η μητέρα
πρέπει να “παιδαγωγεί” το έμβρυο, με ιδιαίτερη αισθαντικότητα (ευαισθησία) αλλά
και αισθητικότητα (αντίληψη περί του ωραίου και ευαισθησία), εργαζόμενη ώστε να
αναπτύσσει την αισθητική του (την “αντίληψή” του περί του ωραίου), ταΐζοντάς
το, τους καρπούς των Τεχνών.
Προτείνεται λοιπόν ως προγεννητική αγωγή, για υγιή
παιδιά και ιδανική ειρηνική κοινωνία, οι μητέρες να λαμβάνουν κατά τη διάρκεια
της εγκυμοσύνης μέσα απ΄όλες τις αισθήσεις τους απόλαυση, ηρεμία, χαρά και
ψυχ-αγωγία απ΄ όσες μορφές Τέχνης μπορούν να κοινωνήσουν, και έτσι φυσικά να προσφέρουν
αυτές τις ποιότητες στο έμβρυο.
Να προσπαθούν να είναι δηλαδή, σε όλη τη διάρκεια
της φιλοξενίας του εμβρύου εντός τους, ευτυχείς, να ακούνε ωραία μουσική, να
βλέπουν έργα Τέχνης, να χαίρονται με κάθε αφορμή, ακόμα και χωρίς αφορμή, να
χαίρονται, με κάθε τρόπο. Και φυσικά να σκέπτονται θετικά σε όλες τις συνθήκες,
αφού οι σκέψεις μας επηρεάζουν άμεσα και τα κύτταρά μας, και γίνονται σύντομα ο
κόσμος μας.
Αυτή είναι η πρώτη καθολικής σημασίας παιδαγωγική
πόρευσή μας, στην Αισθητική διά των Τεχνών. Η δεύτερη φυσικά, συνεχίζεται την
περίοδο της λοχείας, αφού συνεχίζει υπάρχων. Ο ενεργειακός ομφάλιος λώρος,
ανάμεσα στη μητέρα και στο παιδί, για κάποιο διάστημα, και μετά την διακοπή του
φυσικού λώρου.
Ακόλουθη η σημαντική παιδαγωγική διαδικασία στο
σπίτι διά των Τεχνών, πριν το παιδί ενταχθεί στους οργανωμένους πυρίνες της
εκ-παίδευσης.
Στα σχολεία μας βέβαια, σε όλες τις εκπαιδευτικές
βαθμίδες, δεν χρειάζεται να πούμε πόσο συμπαντικής σπουδαιότητας είναι η ζύμωση
των παιδιών μας, με όλες τις μορφές της Τέχνης, και η ανάπτυξη της αντίληψης
περί του ωραίου (αισθητικής), στις εύπλαστες ψυχές τους, διά των ποιοτήτων, της
Αρμονίας, της Ομορφιάς, και της Αγάπης, αλλά και διά των αξιών, όπως η Τάξη
(Ευ-ταξία), η Ισότητα, ο Σεβασμός, η Ενότητα, η Συνεργασία, η Χαρά της
Δημιουργίας και τόσες άλλες.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί γονείς, φίλοι
εκπαιδευτικοί ήδη αρκετοί από εσάς, κάποιες ή τις περισσότερες φορές χωρίς
καμμία σημαντική βοήθεια από την πολιτεία, επιτελείτε με μεράκι, το σημαντικό
έργο, της Αισθητικής Αγωγής των παιδιών μας.
Μπορείτε κι άλλο, μπορούμε καλύτερα, μπορούμε
περισσότερο.
Αγαπητά παιδιά, η Αισθητική (η αντίληψη του
ωραίου), υπάρχει ενεργή σε όλους σας, σε όλους μας. Η Αρμονία, η Ομορφιά, το
Κάλλος, είναι εφόδια της Ψυχής μας, τα φέρουμε εντός μας, ζούμε και εκφραζόμαστε
δι΄ αυτών, εκφράζεστε δι΄ αυτών, από την απαρχή της ζωής σας.
Μπορείτε κι΄ άλλο, μπορείτε πιο συνειδητά,
μπορείτε περισσότερο, όλοι μαζί, μπορούμε κι άλλο, μπορούμε πιο συνειδητά, μπορούμε
περισσότερο. Πιστέψτε με, Αξίζει τον κόπο.
Είναι πολλές οι δωρεές αυτών των ποιοτήτων στήριξης,
ανάπτυξης, ενδυνάμωσης, διεύρυνσης, ψυχοσωματικής υγείας που θα σας
συντροφεύουν ως βασικές έσω αποσκευές σε όλη την διάρκεια της βίωσής σας, σε
όλες τις συνθήκες σας, γιατί αποτελούν ποιότητες και εκφάνσεις της Ψυχής, δεν
αφορούν σε απλή πληροφόρηση, αλλά σε ουσίες, της ύπαρξής σας, της ύπαρξής μας,
ουσίες που είναι κομμάτι του πνευματικού και ψυχικού εαυτού μας.
Από την ζύμωση διά των χρωμάτων και τον μορφών
αρχικά, στη βασική εκπαίδευση απ΄το ταξίδι διά των ήχων, απ το θεατρικό
παιχνίδι, μέχρι και την συνειδητή δημιουργία των νέων μας (στην έναρξη πια της
εφηβείας) σε όλα τα πεδία ενασχόλησης με τις Τέχνες, εκεί συνυπάρχουν,
συμπορεύονται και συν-αναπτύσσονται και η Ψυχή και το Σώμα, και ο Νους.
Εκεί καλλιεργείται η Φαντασία, ο Δημιουργικός
Οραματισμός, η εξεύρεση λύσεων, εκεί ο άνθρωπος “το κατ΄εικόνα δημιούργημα”
ομοιάζει του Δημιουργού του, γίνεται και αυτός δημιουργός έργων Τέχνης και
συν-δημιουργός στους ορατούς και αόρατους Κόσμους που τον περιβάλλουν, αλλά
κυρίως (και) στους Κόσμους Εντός του.
Ανακαλύπτει εκτός του Ορατού Κόσμου, και τις
αθέατες, άϋλες πτυχές του, ανακαλύπτει τις δυνάμεις και δυνατότητές του να
συν-δημιουργεί, από-λαμβάνει τη χαρά και το προνόμιο του δημιουργού, αλλά και
ανα-λαμβάνει τις ευθύνες του, ανα-σύρει ή ανα-καλύπτει λύσεις στις όποιες
συνθήκες (δοσμένες, είτε οικοδομημένες από τον ίδιο ή το περιβάλλον του)
λυτρώνεται, θεραπεύεται, στηρίζεται, συν-εργάζεται, ανα-γνωρίζεται και ανα-γνωρίζει,
εαυτόν και αλλήλους.
Διά των Τεχνών, στην παιδαγωγική διαδικασία, δεν
μένουμε μόνο στο κέλυφος της πληροφόρησης, αλλά μπαίνουμε, μπαίνουν οι
ασκούμενοι (μαθητές κάθε ηλικίας) στη διαδικασία της βιωματικής, της βιωμένης
γνώσης, που μπορεί να γίνει επί-γνωση και να αγγίξει τον βαθύτερο πυρήνα της
ύπαρξής τους, της ύπαρξής μας, να τον βοηθήσει να εκφραστεί, να τον στηρίξει,
να τον συντροφεύσει.
Ιδιαίτερα διά της Δραματικής Τέχνης που επέλεξα,
λατρεύω, υπηρέτησα και υπηρετώ στο καθ΄αυτό παραγωγικό της κομμάτι, ως ηθοποιός
παλαιότερα, αλλά και στο ακαδημαϊκό της μέχρι τώρα, πέραν των 38 ετών, δι’ αυτής
λοιπόν, διαβεβαιώνω, μπορούμε να αγγίξουμε τις σφαίρες της ‘’μετουσίωσης’’ των
χαρακτήρων μας, των χαρακτήρων των νέων μας. Δι’ αυτής μπορούμε να μπούμε στη
διαδικασία μεταστοιχείωσης των υλικών που φέρουμε εντός μας, που φέρουν εντός
τους οι νέοι μας. Δι’ αυτής μπορούμε να εργαστούμε δημιουργώντας τις ανώτερες
ποιότητες, αρχές και ουσίες της ύπαρξής μας.
Μέσα απ τη Δραματική Τέχνη, που ονομάζω Τέχνη των
Τεχνών και Επιστήμη των Επιστημών (αφού εμπεριέχει όλες τις άλλες μορφές τέχνης
και χρειάζεται πολυεπίπεδη και βαθιά γνώση για τη δημιουργία σ’ αυτήν), μέσα
απ’ αυτήν μπορούν οι νέοι μας ν’ αναπτύξουν δεξιότητες που δύσκολα θα μπορούσαν
να προσεγγίσουν με την στεγνή Ακαδημαϊκή πληροφόρηση και προσέγγιση.
Φυσικά η γνώση είναι ο δρόμος πάνω στον οποίο θα
βαδίσουμε, αλλά μετά την εφηβεία πια όταν αναπτύσσουμε, όταν οι νέοι μας
αναπτύσσουν την κριτική προσέγγιση, αφού πρώτα το παιδί κινείται και
διαπλάθεται σε διαφορετικά επίπεδα, ως ένα αισθητήριο όργανο εξ΄ ολοκλήρου, την
πρώτη επταετία της ζωής του, αναπτύσσοντας τον συναισθηματικό του κόσμο, την
δεύτερη, και την τρίτη πια επταετία, αναπτύσσοντας τη διανόηση.
Μέσα απ΄ την ενσωματωμένη στη ζωή μας,
λειτουργική ενασχόληση με τις Τέχνες, μέσα απ΄ την ενσωματωμένη στην
παιδαγωγική διαδικασία, ενεργή ενασχόληση με τις Τέχνες, επιτελείται απόκτηση
δεξιοτήτων μας, δεξιοτήτων των νέων μας, και συνειδητή πια δόμηση στάσεων,
θέσεων, σχέσεων, και αντιλήψεων, όχι μόνο για τον Κόσμο γενικά και αφηρημένα,
αλλά το επαναλαμβάνω για τους Κόσμους γύρω μας και για τους Κόσμους εντός μας.
Μέσα απ΄ την ενσωματωμένη, ενεργούσα λειτουργικά
ενασχόληση με τις Τέχνες και ιδιαίτερα με την Δραματική Τέχνη σ’ ολόκληρη τη
βίωσή μας, λαμβάνουμε ανεκτίμητους έσω θησαυρούς, λαμβάνουμε λύτρωση, κάθαρση,
θεραπεία, επίγνωση, στήριξη, νέα ζωή.
Η ποιοτική έκφραση, συνοδεύει τον άνθρωπο απ τα
πρώτα του βήματα στον πλανήτη.
Η Τέχνη ήταν, είναι, και θα είναι ανάγκη
έκφρασης, και όχι συνήθεια.
Η Τέχνη στις όποιες μορφές της, ήταν, είναι και
θα είναι πεμπτουσία της ζωής μας, και όχι πολυτέλεια.
Η Τέχνη είναι ηθική πράξη
Η Τέχνη επιφέρει ηθική τάξη
Η Τέχνη καθαίρει
Η Τέχνη λυτρώνει
Η Τέχνη θεραπεύει
Η Τέχνη διευρύνει
Η Τέχνη αναβιβάζει
Και ποιός άλλος, ο σκοπός του ανθρώπου, από την
συνειδητή, διαρκή, αυτοβελτίωση και άνοδο, αφού ο άν-θρωπος, θρώσκει προς τα
άνω, από εκεί προήλθε, και προς τα εκεί κατευθύνεται, προς την θεϊκή Πηγή του.
Κυρίες και κύριοι, ναι, η Τέχνη στις όποιες
μορφές της ήταν, είναι και θα είναι Ουσία και Καταλύτης στην παιδαγωγική
διαδικασία, στα σχολεία μας, στην διαρκή παιδαγωγική διαδικασία στην εδώ βίωσή μας.
Ο Κόσμος που οικοδομήσαμε, μέχρι σήμερα, ο Κόσμος
που κληροδοτούμε στα παιδιά μας, ο κόσμος της απόλυτης ανασφάλειας και του χάους,
εντός μας και γύρω μας, είναι ο κόσμος που εμείς οικοδομήσαμε ή
συν-οικοδομήσαμε.
Είναι στο χέρι μας να τον αλλάξουμε. Έχουμε ρόλο
και έχουμε λόγο σ’ αυτόν και γι αυτόν.
Ας απομακρυνθούμε για λίγο απ’ τις
“φαινομενικότητες”, που κρατάμε και μας κρατάνε, ας στραφούμε εγγύτερα στην
ουσία μας, ας απομακρυνθούμε για λίγο απ τις χρηματοκεντρικές και εγωκεντρικές
εμμονές μας, ας στραφούμε εντός μας, ας αναζητήσουμε εκεί την ψυχική και την
πνευματική μας υπόσταση.
Ας εργαστούμε γι αυτό.
Στο βιβλίο μου Αυτοβελτίωσης και Εσωτερισμού “Με
Πυξίδα το Φως” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη, στο Εξώφυλλο αντί
καλωσορίσματος γράφω:
“Όλα τα θαυμαστά και υψηλά, μας προσφέρονται
γενναιόδωρα, πρέπει όμως να απλώσουμε τα πνευματικά μας χέρια, να τα αγγίξουμε,
και να εργαστούμε για να εκδηλωθούν στην εδώ διάσταση και στην τώρα κατανόησή
μας.
Ας απλώσουμε τα πνευματικά μας χέρια, φίλες και
φίλοι, και ας εργαστούμε για να εκδηλωθούν στην εδώ διάσταση και στην τώρα
κατανόησή μας, όλα αυτά τα θαυμαστά και υψηλά.
Ας στραφούμε τώρα εντός μας, ας εργαστούμε διά
του Νοός, ας αφεθούμε στις προτροπές της Ψυχής (αφού ακούσουμε πρώτα το κάλεσμά
της), ας ανοίξουμε να λάβουμε τις μαγικές, μετουσιωτικές παροχές, που μας
προσφέρονται απ την συνάφεια και ενασχόλησή μας με τις Τέχνες. Μπορούμε.
Ναι, η ανθρωπότητα τώρα, αφού απαξιώσει
αμετακίνητα τις πρακτικές του παρελθόντος, μπορεί να δημιουργήσει έναν νέο,
Πνευματικό Πολιτισμό.
Κυρίες και κύριοι της επιστημονικής Κοινότητας,
φίλες και φίλοι καλλιτέχνες, κυρίες και κύριοι της παιδαγωγικής μας Κοινωνίας,
φίλοι γονείς, αγαπητά μου παιδιά, μας περιμένει παρά πολύ δουλειά.
Ας επιλέξουμε, και ας λειτουργούμε, εντός των
Τεχνών ή και εντός τους, έστω κοντά τους ή δίπλα τους.
Ο καθένας μας θα καταθέσει αυτό που δύναται, ο
καθένας μας θα προσφέρει το μέρος του.
Ας έχετε, ας έχουμε όλοι μας και όλοι οι
συμπορευτές μας, εδώ στην εκδήλωση, μια όμορφη, προστατευμένη, παραγωγική Ζωή,
γεμάτη Αγάπη, Αρμονία, Ομορφιά και ΦΩΣ.
Σας ευχαριστώ
*Γονιδίωμα ή γένωμα: το σύνολο του γεννετικού
υλικού που βρίσκεται σ΄ένα κύτταρο ή φέρεται σ΄ένα άτομο
Κάλλος: ιδιότης ωραίου
Αρμονία: η κανονική σχέση των μερών προς το όλον,
σωστή αναλογία (φθόγγων μουσικών).